الف. بر اساس طبقهبندي دانشمندان نسبشناس عرب قديم، تجمعات طايفهاي بر اساس بزرگي و كوچكي آن چنين است:
امّة، شعب، قبيلة، امارة، بطن، فخد، عشيرة ( يا عشير ) فصيلة. ابن خلدون از ميان اين اصطلاحات، غالباً « قبيلة »، « عشير » و « بطن » را استعمال نموده و گاه « امّة » و « جيل » ( م 14 ) را به معناي قبيله بزرگ به كار برده است.
ب. در عرف سه گروه از افراد به قبيله ضميمه مي شوند:
1 ـ دارندگان نسب خالص كه شامل طبقه ي اشراف بوده و شان و بزرگي ايشان بنا بر مراتب مختلف حسب ( م 15 ) در خانوادههاي خود، متفاوت است.
2 ـ موالي و كساني كه به قبيله اي به واسطه همجواري، پيمان و يا اصطناع ( م 31 ) متصل و ضميمه ميگردند.
3 ـ بردگان خريداري شده و در تملك} قبيله و خاندان ها } كه غالباً اسيران جنگ و غزوات را شامل ميشود.
نوشته شده توسط كاميار صداقت در دوشنبه 11 شهریور1387 ساعت | لینک ثابت |

