اسلوب فرمانروايي و شيوهاي كه فرمانروا در تدبير شئوون مملكت خود به كار ميگيرد. طبقهبندي ابن خلدون از سياست عبارت است از:
الف. سياست مدني: كه عبارت است از تدبير منزل و يا شهر به اقتضاي اخلاق و يا حكمتي كه آنرا الزام مينمايد تا همگان را بر مسير حفظ نوع و بقاي خود رهنمون سازد. ( ج 2، ص 414 )
ب. سياست ملوكيه و يا سياست عام: عبارت است از پادشاهي ( ج 2، ص 447 ) كه « انسان هاي جامعه را به مصالح و منافع همگاني شان رهنمون مي سازد. » ( ج 2، ص 711 ) و آن بر دو نوع است:
ـ سياست شرعي: مستند به شرع منزل از جانب خداست. ( ج 2، ص 711 )
ـ سياست عقلي: كه مستند به قوانين مفروض از جانب « خردمندان و بزرگان و رجال صاحب بصريت دولت بوده و مورد قبول واطاعت عموم واقع ميگردد. » ( ج 2، ص 516 ) اين سياست همچنين « الملكية » و « الحكمية » نيز ناميده ميشود.

