جمع « حادث ». هر موجودي كه مسبوق به عدم باشد و آن بر دو نوع است:
ـ ذَوات. مخلوقات جسماني يا روحاني مانند: ارواح و ملائكه.
ـ افعال. كه در برگيرنده ي عموم افعال مخلوقات ميگردد.
« هر حادثهاي، خواه ذاتي و يا فعلي ناچار داراي سرشت مخصوص به ماهيت و طبيعت ( م 33 ) خود و كيفياتي است كه بر آن عارض ميشود ( ج 2، ص 410 )
در اينجا مراد از حوادث، پديدههاي تاريخي و اجتماعي نميباشند كه ابن خلدون از آنها با عبارت « وقائع و احوال » ( م 61 ) نام ميبرد.
ـ و معناي اين عبارت كه « حوادث دولتها با ذكر علل و اسباب آنها تشريح گرديده » ( ج 1، ص 356 ) اين است كه كتاب وي ( = علم عمران ) موجبات و دلايل حدوث، برپايي و سقوط دولتها را بيان مينمايد. ( حوادث دولتها = رويدادها و وقايع دولتها )
نوشته شده توسط كاميار صداقت در جمعه 8 شهریور1387 ساعت | لینک ثابت |

