جمع آن « حلل »، محل حلول و اقامت. محل اقامت « باديه نشينان مقيم » در روستاها، و « باديهنشينان كوچنده » در خيمهها ـ يا اماكني كه خيمهها در آن برپا ميگردد ـ ميباشد.
« الحلل المنتجعة في القفار »: ( ج 2، ص 418 ) يعني خيمههايي كه در صحراء در جابجايي و جريان كوچاند و اصل آن از « انتج القوم » ميباشد و معناي آن اين است كه به جهت يافتن مكانهاي پرعلف و سبزه زار به راه افتادند. و اسم آن « النجعة » به معناي چراگاهيابي است.
« العرب ابعد نجعة »: يعني عرب از جهت كوچ و ماندگاري بيشتر از ديگر اقوام در صحرا قرار دارد ( و زندگي ميكند ) چرا كه شترانشان، آنها را به صحرانشيني ملزم نمودهاند.
نوشته شده توسط كاميار صداقت در جمعه 8 شهریور1387 ساعت | لینک ثابت |
