ابن خلدون اين كلمه را در مفهوم اصطلاح قديم آن به كار برده است كه در اغلب موارد عبارت است از قبيله اي بزرگ و يا مجموعه ي قبايلي كه از طريق نسب عام به يكديگر پيوند مييابند. و گاهي به معناي جنس استعمال شده است: امّة العرب، امّة الفرس. و گاهي نيز بر پيروان دين واحدي اطلاق شده است: امّة الاسلام. امّة محمد
از كلام ابن خلدون بر ميآيد كه وي مفهوم امّة را از شعب وسيعتر ميداند..... هر گاه پادشاهي از دست بعضي از قبايل[1] يك امت ( قبايل بزرگ ) بيرون رود، ناچار به قبيله[2] از ميان همان امت باز مي گردد و تا هنگامي كه در آن ملّت عصبيت باقي باشد سلطنت از كف آنان بيرون نمي رود. » ( ج 2، ص 448 ) « شعب » از « قبيله » بزرگتر است. ( م 43 )
بازگشت به صفحه اصلي فرهنگ اصطلاحات ابن خلدون
[1] الشعوب
[2] شعب
نوشته شده توسط كاميار صداقت در جمعه 8 شهریور1387 ساعت | لینک ثابت |

